Eendag is 'n grootmenswoord
Vol vrae
En onduidelike bestemmings
Herinner my tog weer
waarheen ons oppad is?
Ek ken jou in hierdie dag
Soos jy die ritme van my siel leer ken
Soos die groot oseane wat tussen ons breek
Eendag is 'n raaiselwoord
Vol beloftes
En onvertelde verhale
herinner my altyd
"one must still have chaos in oneself
to be able to give birth to a dancing star"
Goethe
Waar die dae
tot nagte opkrul
verby die oeroue
beendere van tyd
het jou beeld
verbygegly
vir altyd by my
in hierdie swart
rivier van sterre.
Mandi Axmann, 1994
Ek wou jou so graag verkeerd bewys.
Dat die lewe
feller is as die dood
maar jy het té veel geweet
van dit wat ek moes leer
en jou hand was klam en koud
onder die wit vlam van die kers
En Christus
het met gekleurde oë
na ons gestaar
en ek het so gewens
dat Hy kon praat.
Mandi Axmann, 1995
Jy skryf vir my
'n reënboogvers
met pienk
gekalkte hande
sober en soepel
soos die mooiste
somersdag
sodat ek
dat trane
tog eendag
sondruppels word.
Mandi Axmann, 1996 Vir Franci
"If the doors of perception were cleansed, everything would appear as it is: infinite."
Wiliam Blake
Hy het soms gewens dat hy meer kon sien.
Meer as die roggelende motors,
die dik glasskuifdeure
die swart saalvloere -
Meer as die wit koue lywe
die glaspypies met gasmaskers
die staalbeddens met ysterrame -
Iewers
moes daar 'n roering wees
'n weggesteekte glimlag
of 'n stukkie
weghardloop wolkie
bo die vensterraam.
Mandi Axmann, 1995
Iewers vind ons mekaar
in die donkermaan
waar die naguile huil
en die eggo's weeklaag.
Daar ken ons mekaar
soos 'n populier
die ritsel
van sy blare ken
Deel ons mekaar
soos die grond
deel word van die klip
Want wat jy woordloos vra
Mandi Axmann, 1995
Gisteraand
het ek selfmoord
gepleeg.
Teen die wonde
van jou hande
Teen die skerp dolk
van jou buik
Teen die asyn-bloed
van jou mond
Vergewe my.
Ek kon nie anders
as om te sterf nie.
Mandi Axmann, 1994
jy het verdwaal
tussen die bome en die wind
vasgestrengel aan die takke
vasgewoel tussen die blare
vasgeknoop in die oksels
vasgekneus deur die blomknoppe
en nou wortel jou siel
Dankie
dat jy my laat lag
met tergend blou oë
my aanvaar
en niks van my verwag
maar wilgerlat‑ontspanne
teen die bleekblou
knusheid van jou trui
tevrede
om my vriend te wees
Mandi Axmann, 1995, Vir Annalie
Ek ken 'n liedjie,
verkieslik "off‑beat"
en met die son
teen my rug,
'n Bespikkelde paddastoel
maak van 'n papier‑maché
spaarvarkie;
'n Pienk pikkewyn
brei uit 'n teddiebeer;
'n Roomyskoek
bak uit die halwe resep
van 'n appeltert.
Die grootste
en verskriklikste stryd
was om dieselfde
as ander te sien.
Want kyk:
Daar glip 'n feëtjie
uit die inkpot!
Mandi Axmann, 1991
Die soutrivier glim rooi
met die son
wat gepers word
oor sy oewers.
'n Langnekwaterdier
verrys uit die spieël
van die rooi rivier.
Die aardeperlemoen
breek ligroos oop
en gril onder die wind
se vinger.
'n Waterdier
se bultende rugspier
word 'n eiland
vir wit voëls
in die bitterrooi rivier.
Stom slinger
die dier
sy lang nek wild
soos 'n grootgeraamte voël
wat lomp sy vlesige vlerke
wapper om op te styg
weg uit hierdie
tyd‑dimensie.
Mandi Axmann, 1989
Tenger tril
die eerste note
uit 'n koperbruin tjello.
Ons sit stil
op regop stoele.
Luisterend.
Die note
vleg sirkels
om my en jou.
Dit spiraal
word 'n skadu
'n stilte
tussen ons.
Koesterend;
Sensueel.
Ek snak.
Ervaar die hartstog
wat betowerend beloof.
Verstrak.
‑ jy is doof.
Mandi Axmann, 1989
Jy span 'n sonsambreel
teen tyd
en balanseer 'n seebal
op jou toon
en suig 'n ronde suigstokkie
in jou sandkasteel
nonchalant
as die see diep slote
daaroor spoel.
Vasgevang
in 'n winter‑vierkant
van my
verlange.
Mandi Axmann, 1987
As jy iemand nodig het
sal ek saamgaan
terug na die halfskemer kronkels
die draaiende gange van jou lewe
want ek was ook al daar.
Ek herken die verbleikte klip
die stalagmiete van gestolde trane
die leë spiraaltrap
asof daar iemand was...
Ek sal verstaan.
Al eggo al jou wande
en is jou vloere glad
geëtter
van baie jare
se toemaak.
En al sou jou doolhof
my laat besef:
Ek ken jou nie.
Mandi Axmann, 1987
'n kind stap deur die woud
daar gloei rose op sy wang
met sy hand
het hy die sonlig vasgevang
'n kind huppel deur die woud
sterlig vonkel in sy oë
tussen wolkemassas van sy hare
dartel duisend reënboë
'n kind hardloop deur die woud
metaalvlinders spartel om sy hand
strome van onrustigheid
wat stomend in sy nek beland
'n kind vlug deur die woud
roettrane brand sy mond
uit sy ongerepte borskas
split 'n atoom‑wond...
'n kind val in die woud
wit blomme sterf op sy wang
met albei hande oopgesper
skiet die sonlig
uit
sy
palm
Mandi Axmann, 1986
Huil maar my kind
want hierdie nag
is week met herinnering
van hoe dit was
maar hoe dit kon wees
as die maan reg was.
Huil vir my ook
want my oë
staar sonder glinstering.
‑ Die maan is weg ‑
en ek hou nog net
jou vinger vas.
Mandi Axmann, 1991 Vir Ma
ragfyn en versigtig
hang hy drade van kleur
rondom die seun
met stil oë
roerende lippe
wat verby die raam
staar na iets groter
beter
wyer
daar buite
waar net die siel
kyk
Mandi Axmann, 1994 Vir Francois
Wat sê ek vir jou ?
Woorde buig kromgetrek
van jare se stilbly
van min oefening.
Hoe verwoord my worstelstryd
tot jou begrip ?
Jy is hier.
Die wonderwoord
het vlees geword
'n dwalende lig ‑
was dit jou gesig
jou hande
jou hare
dan vergestalt jy
die begrip.
Hoe antwoord ek jou ?
Vertel vir jou
die eenheid,
die volheid van 'n woord
en maak jou deel
van my
begrip ?
Mandi Axmann, 1994
